NEIL GAIMAN, Yolun Sonundaki Okyanus

2015-03-16 00:02:00

NEIL GAIMAN,

Yolun Sonundaki Okyanus

Kitap yaşlı bir adamın çocukluğunu geçirdiği kasabaya dönüp, özellikle Lettie Hempstock adlı biri kızı ve kendi çocukluğunu hatırlamasıyla başlıyor. Garip, korkunç ve müthiş bir fantastik hikayeyi sekiz yaşında bir çocuğun gözünden görüp, ağzından dinliyoruz.

Hikaye bir yandan korkunç, bir yandan rahatlatıcı özellikleriyle ve akıcılığıyla bana Harry Potter’ın verdiği hissi hatırlattı. Bazı yerlerde Harry Potter’a göndermeler de tespit ettim, ama kitabın sonundaki teşekkürler bölümünde bundan bahsedilmiyordu. Zaten bir şeye bakan iki kişi aynı şeyi görmeyebilir. Yani siz kitabın Potter serisiyle hiç ilgisi olmadığını söyleyebilirsiniz.

Yukarıda bahsettiğim teşekkürler bölümünde, Neil Gaiman şöyle yazmış: “Florida’nın Sarasota şehrinde, Stephen King banka her gün yazmanın nasıl bir keyif olduğunu hatırlattı. Kelimeler bazen hayat kurtarır.”

Stephen King ve Neil Gaiman yazım tarzlarında ilginç benzerlikler olan yazarlar. Her ikisi de bana yazma keyfini hatırlatıp dururlar. Ama, bu elbette başka bir yazının konusu.

Neil Gaiman’ın çok naif ve masalsı bir dili var, ama bu dille korkunç hikayeler anlatıyor. Bu dille bize kabuslar anlatmasını beklemediğimizden bizi şaşırtan oldukça ilginç bir yazar. Bizi gülümseten çocuk masallarını, korku filmlerine çevirmekte üzerine yok. Ama, yine de daha önce de söylediğim gibi, yazarlar arasında zeka kendini espriyle gösterir. Gaiman da tuhaf ve bazen korkunç hikayelerini anlatırken bile bizi ara ara güldürebilecek bir espri yeteneğine sahip.

Bu kitap için, içeriği hakkında bilgiyi ağızdan kaçırmadan yapılabilecek en güzel tanım, sanırım kitabın arka kapağında zaten yazılı: “Bir kelebeğin kanatları kadar narin ve hüzünlü. Karanlıktaki bir bıçak kadar tehditkar ve korku verici.”

16
0
0
Yorum Yaz